प्रिन्सेस
तिने तिचे मोठे मोठे खट्याळ डोळे आणखीनच मोठे केले. तिचं छोटस अपर नाक शक्य होत तेवढ फेंदारल. आधीच गोबरे असलेले गाल फुगवले. छोट्या छोट्या हातांचे पंजे असे कानामागे विस्फारून आणि चेह-या वर शक्य तेवढे रौद्र भाव आणण्याचा प्रयत्न करत माझ्या अगदी कानाशी तोंड आणून ती ओरडली, 'आय अॅम अ स्के री माॅन्स्टssssssर'. आता मला घाबरण भागच होत. म्हणजे मी घाबरण्याचा अभिनय करण अपेक्षित होत त्यामुळे मी थरथर कापण्याचा अभिनय केला. मग लगेच ती 'अब्राका डब्रा' अशी काहीतरी जादू करून प्रिन्सेस झाली. मग आमची भीती गायब. हा सगळा खेळ चालू असताना तिच्या तोंडाची टकळी अखंड चालूच होती आणि त्याच बरोबर ही प्रिन्सेस इकडून तिकडे सारखी उड्या मारीत होती. दिवाणावरून खुर्चीवर, खुर्चीवरून टेबलावर, टेबलावरून बीन बॅगेत अश्या धडाधड माकड उड्या चालल्याच होत्या. त्यामुळे कुठेतरी धडपडून तिला लागेल या काळजीत मी होते. 'लागेल बाळा तुला' न राहवून मी तिला म्हटल तर ' आजी मी नाहीये बाळा', आय अॅम अ प्रिन्सेस' अस ठसक्यात म्हणून 'आजी वाॅच मी' म्हणत तिने टेबलावरून धाडकन जमिनीवर उडी मारली. उडी मारताना टेबलाचा कोपरा लागलाच. मी एकदम मोठ्याने ओरडले. 'अग, बघ मी सांगतीय ना कधीपासून'. कशाला सारख्या उड्या मारतीयेस'. झाssल. प्रिन्सेसने एकदम सातमजली भोकाड पसरल. आल्यामंतर, जादूमंतर वगैरे करून कसबस चुचकारल तर नाक फेंदारून मलाच म्हणते 'आय अॅम नाॅट युअर बेस्ट फ्रेंड'.
अशी ही प्रिन्सेस. नाव परी आहे तिच. वय वर्ष अडीच. पण ती 'बीऽऽग गर्ल' आहे बरका. कुठल्याही अँगलने ती लहान आहे हे तिला अगदीच मान्य नाहीये. कधी चुकून जरी तिला कोणी म्हटल की तु छोटी आहेस अजून की लगेच अगदी तत्परतेने ठसक्यात प्रतिक्रीया येते, 'मी नाहीये छोटी'. आय अॅम अ बीग गर्ल.
सावळ्या वर्णाची, अप-या नाकाची, गोब-या गालाची, लांब पापण्या असलेल्या तजेलदार डोळ्यांची, काळयाभोर दाट केसांची, तरतरीत आणि आजकालच्या समस्त बच्चेकंपनी प्रमाणेच जरा अतीच ओव्हरस्मार्ट. सिडनी मध्येच डे केअरला जात असल्यामुळे इंग्रजी आणि मराठी बोलण्यातही जबरदस्त अॅक्सेंट. पण तिच्या आवाजात मात्र ते सगळ बोलण फार फार गोड वाटत.
'चला ब्रश करायला' अशा हाकेबरोबर 'ओकेsssss' असा समंजस स्वर काढून बाईसाहेबांची सकाळ उजाडली. कधी कधी एकदम 'गुड गर्ल' असते बर का. पण हा गुड गर्ल चा फार्म्युला नेहमीच वर्क होतो असं काही नाही. काही ठराविक मर्यादेपर्यंत ती गुड गर्ल राहून आपल्या कल्पने प्रमाणे चांगल वागू शकते. पण फारच मनाविरुद्ध झाल तर ' आय अॅम नाॅट अ गुड गर्ल' म्हणून ती सरळ सुटका करून घेते.
नाकात बोट घालून हत्ती घोडे उंट यांची चाचपणी चालू होती. 'No nose pricking '. बाबा जरा रागावून म्हणाला. तर मॅडमचा लगेच फुगा झाला. सकाळी सकाळी तंद्री भंग झाली ना. ती एकदम ओरडली,
' बाबा, मी तुझ्याशी बोलत नाहीये'. 'पण नाकात बोट घालण चांगल असत का?' मीहि जरा बाबाची री ओढली. बाजू अंगावर आल्यावर बाईसाहेब एकदम बिथरल्या. देन आय विल स्पीट आॅन यू'. फूरssss. मग देईन एक फटका. बाबा. फूरsssss. मग बाबाचा पण आवाज चढला. बाबाने धमकीच जरा हलकेच प्रात्यक्षिक केल. मग फारच अपमान झाला. डोळयात अगदी पाणी वगैरे आणून, सोफ्यावरची कूशन छातीशी आवळून, अगदी करूण आवाजात, केवढा आपल्यावर अन्याय झालाय अशा थाटात रीतसर भोकाड पसरून झाल. मग मला डेकेअरला नाही जायच. मी दूध नाही पिणार अशी असहकार चळवळ सुरू झाली. तोंडाचा चंबू करून, भुवया आकुंचन करत, बळच नाक तोंड पालथ्या मुठीने पुसत फुरगटून ती सोफ्यावर जाऊन बसली. कोणीतरी आपल्याला भाव देईल म्हणून मारक्या म्हशीसारखी आळीपाळीने तिरक्या नजरेने सगळ्यांकडे कटाक्ष टाकण चालू होत. शेवटी कशीबशी आईने समजूत काढली आणि तडजोड झाली. दुस-या क्षणाला रडण बंद आणि तोंडाची टकळी सुरू. 'आई मी तुला हेल्प करू?' म्हणून मॅडम आईच्या कामात लुडबूड करून तिला हेल्प करायला किचन ओट्यापाशी स्टूल नेऊन त्याच्यावर चढून नवीन उपदव्याप करायला सज्ज झाल्या.
'आई तुला माहितीय, बेबी ग्रेस सगळ्याना स्प्लीट करते. आणि ती नाकात बोट घालते. बेबी ग्रेस ही तिची प्रीटेंड लिटल सिस्टर असते. कधी बीग सिस्टर असते. कधी फ्रेण्ड असते तर कधी तिची बेबी असते म्हणजे ही तिची ममी असते. पण जे जे काही करायच नसत ते सगळ बेबी ग्रेस करते. मग ती सिली गर्ल असते आणि ही मात्र गुड गर्ल. तिच एक स्माॅल हाऊस आहे. डेकेअरच्या वाटेवर आज एका दिशेला तर उद्या तिस-याच कुठल्या दिशेला ती रोज मला ते न चुकता दाखवते. बेबी ग्रेस तिथे रहाते अस बाईसाहेबांच म्हणण असत. कधी जर मी म्हटल की ते स्माॅल हाऊस प्रिॅटेन्ड आहे का, की मोठे मोठे डोळे करून ती म्हणते 'नाही आजी, ते रिअल स्माॅल हाऊस आहे माझ. बेबी ग्रेस तिथे काॅटमध्ये झोपलीये. मग मी तिला म्हटल की चल आपण दोघी जाऊया तुझ्या स्माॅल हाऊस मध्ये, की मग लगेच खट्याळ डोळे करून माझ्या कडे बघत ती म्हणते "that's not real grandma. तुला काहीच कळत नाही". घरात असलेली आजी डेकेअरमध्ये आपोआप grandma झालेली असते.
तिने तिचे मोठे मोठे खट्याळ डोळे आणखीनच मोठे केले. तिचं छोटस अपर नाक शक्य होत तेवढ फेंदारल. आधीच गोबरे असलेले गाल फुगवले. छोट्या छोट्या हातांचे पंजे असे कानामागे विस्फारून आणि चेह-या वर शक्य तेवढे रौद्र भाव आणण्याचा प्रयत्न करत माझ्या अगदी कानाशी तोंड आणून ती ओरडली, 'आय अॅम अ स्के री माॅन्स्टssssssर'. आता मला घाबरण भागच होत. म्हणजे मी घाबरण्याचा अभिनय करण अपेक्षित होत त्यामुळे मी थरथर कापण्याचा अभिनय केला. मग लगेच ती 'अब्राका डब्रा' अशी काहीतरी जादू करून प्रिन्सेस झाली. मग आमची भीती गायब. हा सगळा खेळ चालू असताना तिच्या तोंडाची टकळी अखंड चालूच होती आणि त्याच बरोबर ही प्रिन्सेस इकडून तिकडे सारखी उड्या मारीत होती. दिवाणावरून खुर्चीवर, खुर्चीवरून टेबलावर, टेबलावरून बीन बॅगेत अश्या धडाधड माकड उड्या चालल्याच होत्या. त्यामुळे कुठेतरी धडपडून तिला लागेल या काळजीत मी होते. 'लागेल बाळा तुला' न राहवून मी तिला म्हटल तर ' आजी मी नाहीये बाळा', आय अॅम अ प्रिन्सेस' अस ठसक्यात म्हणून 'आजी वाॅच मी' म्हणत तिने टेबलावरून धाडकन जमिनीवर उडी मारली. उडी मारताना टेबलाचा कोपरा लागलाच. मी एकदम मोठ्याने ओरडले. 'अग, बघ मी सांगतीय ना कधीपासून'. कशाला सारख्या उड्या मारतीयेस'. झाssल. प्रिन्सेसने एकदम सातमजली भोकाड पसरल. आल्यामंतर, जादूमंतर वगैरे करून कसबस चुचकारल तर नाक फेंदारून मलाच म्हणते 'आय अॅम नाॅट युअर बेस्ट फ्रेंड'.
अशी ही प्रिन्सेस. नाव परी आहे तिच. वय वर्ष अडीच. पण ती 'बीऽऽग गर्ल' आहे बरका. कुठल्याही अँगलने ती लहान आहे हे तिला अगदीच मान्य नाहीये. कधी चुकून जरी तिला कोणी म्हटल की तु छोटी आहेस अजून की लगेच अगदी तत्परतेने ठसक्यात प्रतिक्रीया येते, 'मी नाहीये छोटी'. आय अॅम अ बीग गर्ल.
सावळ्या वर्णाची, अप-या नाकाची, गोब-या गालाची, लांब पापण्या असलेल्या तजेलदार डोळ्यांची, काळयाभोर दाट केसांची, तरतरीत आणि आजकालच्या समस्त बच्चेकंपनी प्रमाणेच जरा अतीच ओव्हरस्मार्ट. सिडनी मध्येच डे केअरला जात असल्यामुळे इंग्रजी आणि मराठी बोलण्यातही जबरदस्त अॅक्सेंट. पण तिच्या आवाजात मात्र ते सगळ बोलण फार फार गोड वाटत.
'चला ब्रश करायला' अशा हाकेबरोबर 'ओकेsssss' असा समंजस स्वर काढून बाईसाहेबांची सकाळ उजाडली. कधी कधी एकदम 'गुड गर्ल' असते बर का. पण हा गुड गर्ल चा फार्म्युला नेहमीच वर्क होतो असं काही नाही. काही ठराविक मर्यादेपर्यंत ती गुड गर्ल राहून आपल्या कल्पने प्रमाणे चांगल वागू शकते. पण फारच मनाविरुद्ध झाल तर ' आय अॅम नाॅट अ गुड गर्ल' म्हणून ती सरळ सुटका करून घेते.
नाकात बोट घालून हत्ती घोडे उंट यांची चाचपणी चालू होती. 'No nose pricking '. बाबा जरा रागावून म्हणाला. तर मॅडमचा लगेच फुगा झाला. सकाळी सकाळी तंद्री भंग झाली ना. ती एकदम ओरडली,
' बाबा, मी तुझ्याशी बोलत नाहीये'. 'पण नाकात बोट घालण चांगल असत का?' मीहि जरा बाबाची री ओढली. बाजू अंगावर आल्यावर बाईसाहेब एकदम बिथरल्या. देन आय विल स्पीट आॅन यू'. फूरssss. मग देईन एक फटका. बाबा. फूरsssss. मग बाबाचा पण आवाज चढला. बाबाने धमकीच जरा हलकेच प्रात्यक्षिक केल. मग फारच अपमान झाला. डोळयात अगदी पाणी वगैरे आणून, सोफ्यावरची कूशन छातीशी आवळून, अगदी करूण आवाजात, केवढा आपल्यावर अन्याय झालाय अशा थाटात रीतसर भोकाड पसरून झाल. मग मला डेकेअरला नाही जायच. मी दूध नाही पिणार अशी असहकार चळवळ सुरू झाली. तोंडाचा चंबू करून, भुवया आकुंचन करत, बळच नाक तोंड पालथ्या मुठीने पुसत फुरगटून ती सोफ्यावर जाऊन बसली. कोणीतरी आपल्याला भाव देईल म्हणून मारक्या म्हशीसारखी आळीपाळीने तिरक्या नजरेने सगळ्यांकडे कटाक्ष टाकण चालू होत. शेवटी कशीबशी आईने समजूत काढली आणि तडजोड झाली. दुस-या क्षणाला रडण बंद आणि तोंडाची टकळी सुरू. 'आई मी तुला हेल्प करू?' म्हणून मॅडम आईच्या कामात लुडबूड करून तिला हेल्प करायला किचन ओट्यापाशी स्टूल नेऊन त्याच्यावर चढून नवीन उपदव्याप करायला सज्ज झाल्या.
'आई तुला माहितीय, बेबी ग्रेस सगळ्याना स्प्लीट करते. आणि ती नाकात बोट घालते. बेबी ग्रेस ही तिची प्रीटेंड लिटल सिस्टर असते. कधी बीग सिस्टर असते. कधी फ्रेण्ड असते तर कधी तिची बेबी असते म्हणजे ही तिची ममी असते. पण जे जे काही करायच नसत ते सगळ बेबी ग्रेस करते. मग ती सिली गर्ल असते आणि ही मात्र गुड गर्ल. तिच एक स्माॅल हाऊस आहे. डेकेअरच्या वाटेवर आज एका दिशेला तर उद्या तिस-याच कुठल्या दिशेला ती रोज मला ते न चुकता दाखवते. बेबी ग्रेस तिथे रहाते अस बाईसाहेबांच म्हणण असत. कधी जर मी म्हटल की ते स्माॅल हाऊस प्रिॅटेन्ड आहे का, की मोठे मोठे डोळे करून ती म्हणते 'नाही आजी, ते रिअल स्माॅल हाऊस आहे माझ. बेबी ग्रेस तिथे काॅटमध्ये झोपलीये. मग मी तिला म्हटल की चल आपण दोघी जाऊया तुझ्या स्माॅल हाऊस मध्ये, की मग लगेच खट्याळ डोळे करून माझ्या कडे बघत ती म्हणते "that's not real grandma. तुला काहीच कळत नाही". घरात असलेली आजी डेकेअरमध्ये आपोआप grandma झालेली असते.
'मी आजी आजोबा बरोबर पॅडीज् मध्ये जाणार. पॅडीज् नावाच एक मार्केट सिडनी ला सेन्ट्रल ट्रेन स्टेशनजवळ आहे. तिथे शाॅपिंगला मुलांबरोबर आम्ही आधी जाऊन आलो होतो. आज प्रथमच स्वतंत्र पणे सिडनी सीटी मध्ये फिरून यायच आणि येताना पॅडीज् मध्ये जाऊन यायच असा पराक्रम करण्याचा आमचा विचार होता तर ही आमची प्रिन्सेस आमच्या बरोबर येण्याचा अगदी हट्टच धरून बसली होती. या उपद्व्यापी बाळाला बरोबर घेऊन फिरण आणि शाॅपींग वगैरे करण आजी आजोबांना कितपत शक्य आहे यावर घरात परिसंवाद चालला होता. प्रॅममध्ये तिला ठेऊन ट्रेन मध्ये प्रॅम चढवता येईल का इथपासून सुरुवात होती.
पण आजी आजोबाला तीच बरोबर घेऊन जाणार आहे असा तिचा सकाळी उठल्या पासूनचा अविर्भाव असल्यामुळे इतर सारे प्रश्न तिच्या लेखी गौण होते.
शेवटी खूप सारा जामानिमा करून, प्रॅम मध्ये तिला अडकवून निघालो. ट्रेन स्टेशन चालत जायच्या अंतरावर होत. प्रिन्सेसचा ड्रेस तिला फार आवडतो. त्यामुळे तसा ड्रेस, मॅचींग हेअरबॅण्ड, मॅचींग शूज असा मॅडमचा मोठा थाट होता आणि स्वारी खुशीत होती. त्यामुळे 'आजी तुला माहितीय' हा ड्रेस मी माझ्या स्कूल मध्ये (ती डे केअरला स्कूल म्हणते. स्माॅल बेबीज् गो टू डे केअर. अस तिच म्हणण असत) घालून गेले होते ना तेव्हा हॅरी ने माझा ड्रेस असा ओढला. I don't like boys."
वगैरे अशा मोठ्या मोठ्या गप्पा चालल्या होत्या.
रमत गमत मस्त गप्पा मारत आम्ही ट्रेन स्टेशनवर पोचलो. सिडनीतली ट्रेन हा अगदी अनुभवण्या सारखाच प्रकार आहे. भिकारी, विक्रते, फेरीवाले, आरडा ओरड, असा कुठलाही गोधळ नसलेले चकाचक स्वच्छ सुंदर प्लॅटफाॅर्मस्, , अगदी तुरळक गर्दी, सुस्पष्ट सूचना दाखविणारे स्क्रीनस्, स्वच्छ वातानूकुलीत ट्रेन्स
मोठया मोठ्या स्क्रीनच्या स्वच्छ चकचकीत खिडक्या
ट्रेन कुठुन कुठे चालली आहे, कोणकोणते स्टाॅप्स घेणार आहे, येणारा स्टाॅप
कोणता, ट्रेनचे स्वयंचलित दार कोणत्या दिशेला उघडणार आहे अशी सर्व माहिती सुस्पष्ट शब्दात देणा-या नम्र सूचना आणि doors closing please stand clear अशी प्रेमळ इशारा देणारी announcement. सिडनी ट्रेनच्या मी तर अगदी प्रेमात पडले आहे. प्रॅम साठी असलेल्या ठराविक डब्यात आम्ही आरामात चढलो. सीटवर बसल्याबरोबर तिची प्रॅम मधून उतरण्याची घाई सूरू झाली. उतरल्यावर मग कुणाला हाय करण, याच्या त्याच्याशी बोलण असे सोशल उपक्रम झाले. सेंट्रल स्टेशनवर उतरलो. मॅडमना प्रॅम मध्ये पुन्हा बसायच नव्हत. मग थोडी रूसवाफुगवी अस सार होऊन फायनली पॅडीज् मार्केट ला पोचलो. एवढा सगळा भाजी बाजार पाहून तिच्या उत्साहाला उधाण आल नाही तरच नवल. अर्थातच तिला प्रॅम मधून उतरवण आता भागच होत. मलाही भाजी मंडई टाईप तो बाजार पाहून एकदम पुण्यात आल्यासारख वाटल. तरीही डाॅलरच रूपयात धर्मांतर करताना पाकीट पटापट रिकामं व्हायला लागल तस आम्ही खरेदी आटोपली आणि निघालो. एव्हाना खरेदीही तशी बरीच झाली होती. खूप सा-या पिशव्या प्रॅमच्या खालच्या कप्प्यात कोंबून, काही मागच्या हूकाला अडकवून आणि परीला मध्ये बसवून निघालो. पुन्हा सेंट्रल स्टेशनवर आलो. सिडनी सेंट्रल ट्रेन स्टेशन खूप मोठ आहे. तीन चार लेव्हल आहेत आणि अगदी पहिल्यांनेच
येणा-या आमच्या सारख्यांना जरा गुंतागुंतीच वाटाव अशीच त्याची रचना आहे. आम्ही अगदी प्रथमच स्वतंत्र पणे आलो होतो. आणि आम्ही चुकलोच. चांगलच गोंधळलो. कुठे आहोत तेही नीट कळ॓ना. परी प्रॅम मध्ये माझ्या ताब्यात होती आणि आजोबाची शोधाशोध चालू होती. एका ठिकाणी खूप वर जाणारा एक जीना होता. मी जरा वरपर्यन्त जाऊन बघून येतो म्हणून भराभर जीने चढून तो वर गेला. 15 मिनिटे गेली" अर्धा तास गेला. पण आजोबाच परत येण्याच काही चिन्हच दिसेना. परीची बडबड चालूच होती. आता मात्र मी पण जरा घाबरलेच. प्रसंगाच गांभीर्य माझ्या लक्षात यायला लागल. परी प्रॅम मध्ये होती त्यामुळे मला वर चढून जाता येत नव्हत. पैसे, मोबाइल सगळ आजोबा कडे होत आणि माझ्याकडे भाजी आणि प्रॅम मध्ये बसलेली परी या व्यतिरिक्त काहीच नव्हत. बर तिथून कुठे जाऊन काही प्रयत्न करावा तर आम्ही कुठे आहोत हे आजोबाला कस कळणार. मी चांगलीच पेचात सापडले होते. त्याच्या कडे सिडनीतला वेगळा फोन नंबर असल्याने तो मला पाठ नव्हता.
आधुनिक टापटीप ड्रेस अप केलेली यंग जनरेशन, सफरचंदी गालांची, आणि निळ्या डोळ्यांची गुटगुटित बालक आणि टकाटक यंग ओल्ड स्त्री पुरूष अशी सिडनी ची प्रजा आजूबाजूला वावरत होती. एव्हाना एक तास होत आला होता. कुणाला मदतीला बोलवावे, काय करावे काहीच मला कळत नव्हत. परी प्रॅम मध्ये बसून जाम कंटाळून गेली होती. तिला खाली सोडण तर मला परवडणारच नव्हत. शेवटी कस कोण जाणे पण आमच्या कडे बराच वेळ पाहणारी एक ऑस्ट्रेलियन मध्यमवयीन स्त्री आमच्या जवळ आली आणि whats your problem म्हणून विचारू लागली. मी माझ्या अगम्य इंग्रजी मध्ये माझी समस्या सांगण्याचा यथाशक्ती प्रयत्न केला. माझ्या मुलीच्या घराचा पत्ताही मला पाठ नव्हताच. 'do you know phone no of your daughter?' तिने मला विचारले. मला अर्थातच तो पाठ नव्हताच. पण अचानक चमत्कार झाला. डेकेअर मध्ये सतत इंग्लीशच कानावर पडत असल्यामुळे त्या बाईंच्या अॅक्सेंट मधला प्रश्न परीला बरोबर समजला आणि तिने लगेच सुरूवात केली 'झिलो फोर थ्ली टू" हे पाठांतर घरी नेहमी चालायच. माॅलमध्ये शाॅपींगला गेल की हात सोडून मोठ्या माणसा सारख तो-यात हातातली छोटी ट्राॅली ढकलत एकट पुढे चालायची बाईसाहेबांना फार हौस. कुठे हरवली तर नंबर तरी पाठ असावा म्हणून तिची आई तिला रोज तो नंबर शिकवायची. तो टतङ
पण आजी आजोबाला तीच बरोबर घेऊन जाणार आहे असा तिचा सकाळी उठल्या पासूनचा अविर्भाव असल्यामुळे इतर सारे प्रश्न तिच्या लेखी गौण होते.
शेवटी खूप सारा जामानिमा करून, प्रॅम मध्ये तिला अडकवून निघालो. ट्रेन स्टेशन चालत जायच्या अंतरावर होत. प्रिन्सेसचा ड्रेस तिला फार आवडतो. त्यामुळे तसा ड्रेस, मॅचींग हेअरबॅण्ड, मॅचींग शूज असा मॅडमचा मोठा थाट होता आणि स्वारी खुशीत होती. त्यामुळे 'आजी तुला माहितीय' हा ड्रेस मी माझ्या स्कूल मध्ये (ती डे केअरला स्कूल म्हणते. स्माॅल बेबीज् गो टू डे केअर. अस तिच म्हणण असत) घालून गेले होते ना तेव्हा हॅरी ने माझा ड्रेस असा ओढला. I don't like boys."
वगैरे अशा मोठ्या मोठ्या गप्पा चालल्या होत्या.
रमत गमत मस्त गप्पा मारत आम्ही ट्रेन स्टेशनवर पोचलो. सिडनीतली ट्रेन हा अगदी अनुभवण्या सारखाच प्रकार आहे. भिकारी, विक्रते, फेरीवाले, आरडा ओरड, असा कुठलाही गोधळ नसलेले चकाचक स्वच्छ सुंदर प्लॅटफाॅर्मस्, , अगदी तुरळक गर्दी, सुस्पष्ट सूचना दाखविणारे स्क्रीनस्, स्वच्छ वातानूकुलीत ट्रेन्स
मोठया मोठ्या स्क्रीनच्या स्वच्छ चकचकीत खिडक्या
ट्रेन कुठुन कुठे चालली आहे, कोणकोणते स्टाॅप्स घेणार आहे, येणारा स्टाॅप
कोणता, ट्रेनचे स्वयंचलित दार कोणत्या दिशेला उघडणार आहे अशी सर्व माहिती सुस्पष्ट शब्दात देणा-या नम्र सूचना आणि doors closing please stand clear अशी प्रेमळ इशारा देणारी announcement. सिडनी ट्रेनच्या मी तर अगदी प्रेमात पडले आहे. प्रॅम साठी असलेल्या ठराविक डब्यात आम्ही आरामात चढलो. सीटवर बसल्याबरोबर तिची प्रॅम मधून उतरण्याची घाई सूरू झाली. उतरल्यावर मग कुणाला हाय करण, याच्या त्याच्याशी बोलण असे सोशल उपक्रम झाले. सेंट्रल स्टेशनवर उतरलो. मॅडमना प्रॅम मध्ये पुन्हा बसायच नव्हत. मग थोडी रूसवाफुगवी अस सार होऊन फायनली पॅडीज् मार्केट ला पोचलो. एवढा सगळा भाजी बाजार पाहून तिच्या उत्साहाला उधाण आल नाही तरच नवल. अर्थातच तिला प्रॅम मधून उतरवण आता भागच होत. मलाही भाजी मंडई टाईप तो बाजार पाहून एकदम पुण्यात आल्यासारख वाटल. तरीही डाॅलरच रूपयात धर्मांतर करताना पाकीट पटापट रिकामं व्हायला लागल तस आम्ही खरेदी आटोपली आणि निघालो. एव्हाना खरेदीही तशी बरीच झाली होती. खूप सा-या पिशव्या प्रॅमच्या खालच्या कप्प्यात कोंबून, काही मागच्या हूकाला अडकवून आणि परीला मध्ये बसवून निघालो. पुन्हा सेंट्रल स्टेशनवर आलो. सिडनी सेंट्रल ट्रेन स्टेशन खूप मोठ आहे. तीन चार लेव्हल आहेत आणि अगदी पहिल्यांनेच
येणा-या आमच्या सारख्यांना जरा गुंतागुंतीच वाटाव अशीच त्याची रचना आहे. आम्ही अगदी प्रथमच स्वतंत्र पणे आलो होतो. आणि आम्ही चुकलोच. चांगलच गोंधळलो. कुठे आहोत तेही नीट कळ॓ना. परी प्रॅम मध्ये माझ्या ताब्यात होती आणि आजोबाची शोधाशोध चालू होती. एका ठिकाणी खूप वर जाणारा एक जीना होता. मी जरा वरपर्यन्त जाऊन बघून येतो म्हणून भराभर जीने चढून तो वर गेला. 15 मिनिटे गेली" अर्धा तास गेला. पण आजोबाच परत येण्याच काही चिन्हच दिसेना. परीची बडबड चालूच होती. आता मात्र मी पण जरा घाबरलेच. प्रसंगाच गांभीर्य माझ्या लक्षात यायला लागल. परी प्रॅम मध्ये होती त्यामुळे मला वर चढून जाता येत नव्हत. पैसे, मोबाइल सगळ आजोबा कडे होत आणि माझ्याकडे भाजी आणि प्रॅम मध्ये बसलेली परी या व्यतिरिक्त काहीच नव्हत. बर तिथून कुठे जाऊन काही प्रयत्न करावा तर आम्ही कुठे आहोत हे आजोबाला कस कळणार. मी चांगलीच पेचात सापडले होते. त्याच्या कडे सिडनीतला वेगळा फोन नंबर असल्याने तो मला पाठ नव्हता.
आधुनिक टापटीप ड्रेस अप केलेली यंग जनरेशन, सफरचंदी गालांची, आणि निळ्या डोळ्यांची गुटगुटित बालक आणि टकाटक यंग ओल्ड स्त्री पुरूष अशी सिडनी ची प्रजा आजूबाजूला वावरत होती. एव्हाना एक तास होत आला होता. कुणाला मदतीला बोलवावे, काय करावे काहीच मला कळत नव्हत. परी प्रॅम मध्ये बसून जाम कंटाळून गेली होती. तिला खाली सोडण तर मला परवडणारच नव्हत. शेवटी कस कोण जाणे पण आमच्या कडे बराच वेळ पाहणारी एक ऑस्ट्रेलियन मध्यमवयीन स्त्री आमच्या जवळ आली आणि whats your problem म्हणून विचारू लागली. मी माझ्या अगम्य इंग्रजी मध्ये माझी समस्या सांगण्याचा यथाशक्ती प्रयत्न केला. माझ्या मुलीच्या घराचा पत्ताही मला पाठ नव्हताच. 'do you know phone no of your daughter?' तिने मला विचारले. मला अर्थातच तो पाठ नव्हताच. पण अचानक चमत्कार झाला. डेकेअर मध्ये सतत इंग्लीशच कानावर पडत असल्यामुळे त्या बाईंच्या अॅक्सेंट मधला प्रश्न परीला बरोबर समजला आणि तिने लगेच सुरूवात केली 'झिलो फोर थ्ली टू" हे पाठांतर घरी नेहमी चालायच. माॅलमध्ये शाॅपींगला गेल की हात सोडून मोठ्या माणसा सारख तो-यात हातातली छोटी ट्राॅली ढकलत एकट पुढे चालायची बाईसाहेबांना फार हौस. कुठे हरवली तर नंबर तरी पाठ असावा म्हणून तिची आई तिला रोज तो नंबर शिकवायची. तो टतङ
विचारला की लगेच सांगायची तिची सवय अशी उपयोगी पडली. त्या बाईंनी प्रसंगावधान राखून तो नंबर तिच्या मोबाइल वरून डायल केला तर तो नंबर बरोबर माझ्या मुलीला लागला. मी जवळ जवळ रडकुंडीला आले होते. मुलीला सगळ सांगितल. त्या बाईंनी आम्ही नक्की कुठे उभे आहोत तेही तिला नीट सांगितल. मग सगळ काही व्यवस्थित जमून आल आणि आम्ही सर्व परीसह व्यवस्थित घरी पोचलो. त्या अनोळखी बाईंचे मी मनापासून आभार मानले. पण आमच्या या पराक्रमाची खरी शिल्पकार होती ती मात्र आमची प्रिन्सेस!
