स्विट्झर्लंड

पृष्ठ क्रमांक ३

स्वित्झर्लंडमधल दुसर अाकर्षण होतं 'माउंट टिटलीस'. नेहमीचा सोपस्कार म्हणजे 'सकाळी सहाला वेक अप काॅल, सातला, 'एवढ्या सकाळी काय भूक लागणार' असं म्हणत म्हणत केलेला भरपेट नाष्टा अस उरकून आमच्या आरामबस मधून स्वित्झर्लंडच्या स्वर्गीय रमणीय परिसरामधून प्रवास करत आम्ही 'माउंट टिटलीस' च्या पायथ्याशी येऊन पोचलो. साधारण साडेनऊ वाजता टूर मॅनेजरने गंडोलाचे म्हणजे केबल राईडचे तिकीट काढले. पहिल्या गंडोलाने ११६२ मीटर उंचीवर पोहोचलो. गंडोला  वर वर जायला  लागल्याबरोबर तो पहा बर्फ! I saw ice!  सगळीकडून उत्स्फूर्त उद्गार आले.  सगळ्यांच्या नजरा गंडोलाच्या खिडक्यांकडे वळल्या. दूरवर बर्फाने आच्छादलेल एक शिखर सकाळच्या कोवळ्या उन्हात चमकत होत. बाकी सर्वदूर नजरेला सुखावणा-या निरनिराळ्या छटांमधून हिरव्या  रंगाचे पट उलगडत होते.  गंडोला वर वर जायला लागला तस तस हिरवळीवर सांडलेले बर्फाचे पुंजके दिसायला लागले. सगळया डोंगर द-या हिरव्या रंगावर पांढरी नक्षी रेखाटलेल्या गालिच्यांनी सजल्या. नंतर दुसऱ्या गंडोलाने १७९६ मीटर इतकी उंची गाठली. अजून वर गेल्यावर गालीचा पांढरा झाला आणि नक्षी हिरवी. आणि नंतर, सर्वदूर पांढ-याशुभ्र हिमाचच आवरण पसरलेलं दिसायला लागल. आकाशाची पोकळी भेदून ऊंच उभारलेली भली थोरली पर्वतशिखरं, त्यावर आपल्या पूर्ण ताकदीने सर्वार्थाने वाढलेल्या आणि सर्वदूर पसरलेल्या वृक्षांच घनदाट जंगल,  पाताळ भेदणा-या खोल खोल द-या, त्यांच्या पूर्ण लांबीसकट दिसणा-या हिमनद्या आणि या पार्श्वभूमीवर ठिपक्यांसारखी दिसणारी तुरळक घर यांच, उंचावरून, नजरेच्या खालच्या पातळीवर होणार दर्शन.  रोमांचक, उत्तेजित करणार, उत्साहवर्धक, तरीही जरास ऊग्र, ह्रदयात धडकी भरविणार, जीवनाच्या क्षणभंगूरतेची, अस्तित्वाच्या क्षुद्रतेची जाणीव करून देणारं असं होतं. आम्ही वर होतो आणि नेहमी वर मान करून करूनही नजरेत न मावणारा हा अलौकिक निसर्गराजा,  शुभ्र धवल वस्त्र परिधान करून एका पायावर उभ्या राहिलेल्या एखाद्या तेजस्वी ऋषी मुनी सारखा आम्हाला इतक्या वरून पाहाता येत होता. या आल्प्स पर्वतांच्या तुलनेत नखाएवढ्या असलेल्या मानवाच्या बुध्दीची झेप या पृथ्वी वरचे द-याडोंगरच नव्हे तर अवकाश भेदून पलीकडे पोचलेली आहे आणि तिच्यामुळेच आज आपण या चित्तथरारक आणि अविस्मरणीय अनुभवाचे साक्षी होऊ शकलो या जाणीवेमुळे त्या बुध्दीला आणि बुध्दीदात्याला मनोमन प्रणाम करून आम्ही निसर्गाचा तो गूढ अनाकलनिय अविष्कार डोळ्यात मनात आणि कॅमेरा-यात बंदिस्त करून ठेवण्याचा प्रयत्न करत होतो.  नंतर जगातील पहिली रिव्हाॅल्व्हिंग केबल कार आम्हाला ३०२० मीटर उंचीवर घेऊन गेली. ती चहुबाजूने काचांनी बंदिस्त असलेली वर्तुळाकार रिव्हाॅल्व्हिंग केबल कार हा सुध्दा मानवनिर्मित चमत्कारच होता. एव्हाना सुरू झालेल्या हिमवर्षावा मुळे केबल कार पांढऱ्या धुक्यात पूर्ण गुरफटली गेली आणि लहरी निसर्गाने, आमच्यासाठी, गोल गोल फिरत जो नजारा आम्ही बघू शकलो असतो त्यांच द्वार जणू बंद करू घेतलं आणि मानवा वरचा स्वत:चा वरचढ पणा जणू पुन्हा निर्विवाद सिध्द केला. अर्थात जे पाहायला मिळाल होतं त्याची धुंदी इतकी और होती की आयुष्याच सार्थक झाल्यासारख वाटत होतं. इथंच या बर्फाच्या थंडगार कुशीत मरण आल तरी चालेल असही काय काय वाटत होतं.

तरीही माणसाची जिद्द पाहिली की अचंबित व्हायला होतं होतं. समुद्र सपाटी पासून  इतक्या ऊंचावर  हवा विरळ असते.  ऑक्सीजन कमी. त्यामुळे धावू नका, पळापळ करू नका, जास्त बोलू नका, जेवतानाही भरपेट जेवू नका अशा सूचना आम्हाला  मिळाल्या होत्या. या इतक्या आणि याहूनही कितीतरी कठीण अशा अडचणींवर मात करून एवढी मोठी मोठी स्ट्रक्चर्स माणसांनी कशी उभारली असतील याच नवल करत आम्ही परतलो. रात्री स्वप्नात सुध्दा बर्फात गुरफटलेल्या त्या खोल गुहा,  पांढऱ्या वृक्षांच घनदाट जंगल, आणि  मॅचिंग शुभ्र पांढरा पेहराव केलेले ते अती उंच हिमपर्वत यांच्यात मी कुठेतरी हरवले होते आणि भीती आणि आनंद यांच्या लहरींवर तरंगत होते.